|
16-11-2007 - De voordelen van relatieloosheid
Een week geleden dacht ik echt dat mijn wereld ingestort was. Crash! alles inelkaar en niets meer aan doen. Maar eigenlijk valt het allemaal best nog wel mee met mijn vreselijk zielige ikje. Ik zal het even uitleggen.
Er was namelijk eens een meisje dat op 15-jarige leeftijd een geweldige, sexy en zeer aantrekkelijke jongen ontmoette. Tja, je moet toch wat op die leeftijd. Vervolgens kregen zij een wervelende relatie vol passie, hartstocht en cadeautjes. Maar uiteraard moest zoals aan alles in deze wrede wereld ook hier een einde aan komen. En dus ging de jongen vreemd, de laatste dag dat ze een relatie hadden was aangebroken, haar hart was gebroken en de leuke (herinne)ring werd uitgebannen.
En nu 2 weken nadat het meisje werd bedolven onder de puinhopen van haar leven die ze voor de gezelligheid door haar roze brilletje was vergeten, valt het allemaal best mee.
Kijk, een relatie hebben heeft natuurlijk zo z'n voordelen. Cadeautjes iedere maand, altijd iemand om kwaad op te worden als je ongesteld bent, of om bij te huilen, en oja ongelimiteerde sex. Maar het vrijgezellenleven heeft ook zeker wel z'n voordelen. Openbaar flirten is weer toegestaan (god, wat heb ik dat gemist!) en het scheelt een hele hoop beltegoed. Daarbij kan je weer heerlijk al je tijd besteden aan de meiden, want tja na al dat testosteron heb je ook wel weer eens behoefte aan wat oestrogeen enzo. En iedereen vind je geweldig zielig. Wat is medelijden toch een heerlijke emotie! Daarbij mag je onbeperkt ijs eten, om je verdriet weg te eten natuurlijk en huilen bij Bambi mag weer, want ja je bent natuurlijk getraumatiseerd.
Beetje jammer alleen dat ik hèm dan weer elke dag tegen moet komen, we dezelfde vrienden hebben en de moordneigingen naar het meisje dat met hem zoende maar niet ophouden. Maar ladies out there, geloof me, de wereld vergaat echt niet zonder man aan je zijde!
Gepost door: anoniem op 16-11-2007 om 16:10
|
|
15-11-2007 - Drama
Wat is het toch altijd met drama in het leven. Deze week heb ik het weer van zeer, zeer dichtbij mogen meemaken. Mensen hebben drama nodig. Zo simpel is dat. We kunnen niet met en we kunnen niet zonder, het is net een man.
Mijn persoonlijk dramagehalte staat na een heerlijke drama-loze periode van 2 jaar, 1 maand en 8 dagen nu weer even op een heel hoog pitje. En toch moet ik zeggen, dat hoe raar het ook is, het best lekker is om weer eens de geweldige drama-queen uit te hagen. Heerlijk zielig jezelf opsluiten in huis, ijs eten als ontbijt, nog zieligere films kijken zodat jou leven toch wel weer meevalt en vooral snel opzoek gaan naar nieuw drama! Hoewel sommige mensen wel erg ver gaan in het uitten van hun dramatiek. Zo herinner ik me een nogal hysterisch krijsende jongedame omdat haar op geld gebaseerde relatie bijna ten einde leek te lopen. Maarja, geef haar een ongelijk, wat moet je zonder het geld... uhm, het liefje. En toch denk ik dan: get real er gebeuren wel ergere dingen in deze wereld. Ik bedoel ze zou ook heel er lelijk kunnen zijn ofzo.
Toch kunnen wij mensen niet zonder drama. Hoe oppervlakkig het ook klinkt, drama maakt ons leven interessant en daarom hebben we het nodig, maar waarom altijd in zulke grote mate? Kijk een klein persoonlijk drama op z'n tijd is natuurlijk helemaal niet slecht, it spices up your life, maar sommige mensen kunnen gewoon niet genoeg krijgen. Misschien is er zelfs wel zoiets als een drama-verslaving. Tja, ik kan zo een aantal mensen opnoemen die dan naar de kliniek moeten. Drama over een feest, wie wel en wie niet is uitgenodigd, drama binnen een relatie, of juist drama om het gebrek aan een relatie, drama om een ruzie, drama omdat je de verkeerde schoenen hebt uitgekozen, drama, drama, drama.
Nee, dan sluit ik me toch maar aan bij het groepje mensen dat gewoon geniet van andermans drama. Op tv of simpelweg op straat. Heerlijk, zwelgen in zelfperfectie na het zien van andersmans drama!
Gepost door: anoniem op 15-11-2007 om 17:43
|
|
|